Fotoalbum...


Vroeger werden soms metershoge panelen of doeken aan de bioscoopgevel opgehangen om de aandacht van de voorbijgangers te trekken.
In enkele gevallen werd de zogenoemde calicot nog eens extra verlicht, waardoor de bioscoop een baken werd in het straatbeeld.
Zodra een nieuwe film op het programma stond werd de calicot overschilderd, vandaar dat er praktisch geen calicots bewaard zijn gebleven (op enkele zwart-wit foto's na).
De hiernaast afgebeelde calicot hangt boven de ingang van het filmzaaltje in Michels Filmmuseum. Hij werd ter plekke geschilderd naar aanleiding van Erfgoeddag 2005. 





Vier teruggevonden originele calicots, werden aan het museum geschonken. De doeken lagen gedurende vele jaren opgeslagen in minder gunstige omstandigheden, maar zien er ondanks alles nog prima uit. 







Publiciteitsfoto's en affiches ontbreken evenmin in Michels Filmmuseum.






Toen er van klankfilm en elektriciteit nog lang geen sprake was werden de projectoren via een zwengel, met de hand, aangedreven. Als lichtbron werd vaak gebruik gemaakt van een gaslamp. In combinatie met brandbare film (nitraatfilm) leidde dat meer dan eens tot menselijke drama's.  





Tijdens de rondleiding in het museum krijgen de bezoekers een antwoord op vragen zoals: hoe gaat men te werk om de klank van een film synchroon met het beeld weer te geven ?